1.1 Mainframes en minicomputers

De ENIAC baande een weg voor de ontwikkeling van vele grote centrale computersystemen: mainframes.

Het mainframe werd bediend door een of meer operators met een soort systeemconsole. Zij voerden de gegevens en de gewenste berekeningen van de gebruikers in. Al snel waren de gebruikers met terminals (niet meer dan een beeldscherm, toetsenbord en communicatiemodule) zelf in staat gegevens in het mainframe te voeren. De terminals werden met kabels op de communicatiepoorten van het mainframe aangesloten en communiceerden met snelheden tot circa 2 miljoen bits per seconde (2 Mbps) met het mainframe.

Een intern geheugen voor opslag van gegevens was in die tijd zeer kostbaar. De terminal bezat een minimale hoeveelheid geheugen, groot genoeg voor een paar regels tekst. Alle rekenkracht en data bevonden zich in het mainframe, een typisch host-terminal netwerk. De host was het mainframe.

Figuur 3: een host-terminal netwerk op basis van IBM 3270 mainframe.

De bekabeling van een mainframe was in de regel gebaseerd op coax verbindingen voor de lokale gebruikers aangevuld met modemverbindingen voor toegang op afstand. De verhalen gaan rond dat de capaciteit van dergelijke bekabelingen in kilo's werd uitgedrukt vanwege de enorme hoeveelheid coax kabels.

Mainframes werden vanwege de hoge kosten gebruikt door overheid, wetenschap en enkele zeer grote bedrijven. Anderen moesten het maar zonder computerkracht stellen of dure computertijd kopen bij het mainframe. Voor hen kwam de oplossing in de vorm van de minicomputer.

De minicomputer was goed gecast, kleiner dan een mainframe en natuurlijk niet zo krachtig maar een stuk goedkoper en toch inzetbaar voor het hele bedrijf. De minicomputer was verbonden met een aantal werkstations (terminals) en printers verspreid over de afdelingen.